มีฤดูหนึ่ง มันช่างยาวนาน ยัง.ไม่แปรเปลี่ยน เป็นฤดูกาล ที่เฝ้ารังควาญ มันช่างผิดเพี้ยน

*ฝนตั้งเค้าอีกแล้ว เมฆหมอกไม่แคล้วครอบคลุมครึ้มไป
ฉันจะหลบ ได้ที่ไหน ตั้งแต่เธอนั้นเดินจากไป เหมือนถูกบังคับให้เปียกตลอดมา

** ต้องติดอยู่ในฤดู..อกหัก ตกอยู่ในห้วงความรักที่มันเลวร้าย
ต้องอยู่ท่ามกลางสายลมของความหนาวใจ และเปียกปอนไปทั้งใจด้วยหยดน้ำตา

หยดน้ำตาหนึ่ง หล่นร่วงโปรยปราย นองท่วมหัวใจ
ความเศร้าลำพัง ยังเฝ้าคอยเติม จนเริ่มไม่ไหว

( * , ** )

อีกนานไหม ที่ใจจะผ่านมันไป
อีกนานไหม ที่เป็นอย่างนี้

( ** )